چیست؟ اینکه بتوانید با آرامش در مورد ندانستههای خود صحبت کنید و لزومی نداشته باشد در پایان دانسته یا قانع بیرون بیایید. همین که گفتین و شنیدین کافی است. همین که استدلالی اقامه کردید بر اساس دانستهها کافی است. دانستههایی که اغلب بر پایه نادانیهایمان بنا نهادیم، بنایی سست و بیپایه، نه حتی بر آب

هنری که در سکوت هست در آواز نیست. این خویشتنداری در فرونشاندن منهای درون، این غره نشدن به مزخرفاتی که بهش اعتقادداری یا فکر میکنی بلدی، این هنر خفهخون گرفتن بسیار باارزش هست. همینکه شما بیارامی در بستر تنهایی و حزن نامقدس خودت. این فرار از هرزگیهای زبان، هرزگیهای فکر، این سکوت، نه از سر نادانی که از سر دانش به مضرات پرگویی. این هنر بیبدیل سکوت.